"Snajperka" - recenzja

 

                                                  „Snajperka” | Recenzja

II wojna światowa na zawsze wryła się w pamięć tych, którzy ją przeżyli, oraz wpłynęła na losy krajów Europy i świata. Był to pierwszy totalny konflikt zbrojny, który odcisnął swoje piętno na wszystkich sferach życia. Naziści brutalnie dążyli do podporządkowania sobie kontynentu, zostawiając za sobą śmierć, cierpienie i zniszczenie. Wyzwolenie polskich ziem przez Rosjan okazało się jedynie iluzją. Czy wobec tych tragicznych wydarzeń można mówić o nich w sposób optymistyczny, niosący nadzieję na przyszłość?

Z zadziwiającą skutecznością udaje się to zrealizować. Powieść rozpoczyna opis harmonii rodzinnej, gdzie główna bohaterka Zosia oraz jej ojciec Telesfor, weteran wojny z 1920 roku, cieszą się życiem na wsi, na Kresach Rzeczypospolitej. Ich codzienne życie toczy się spokojnie, w zgodzie z sąsiadami i przyjaciółmi. Zosia wykazuje nieprzeciętne zdolności konstrukcyjne, a pasja do strzelectwa, którą przekazał jej ojciec, staje się jej wielką pasją i sensem życia. Wydaje się, że nic nie zakłóci tej sielanki. Jednak nadejście 1 września 1939 roku, dzień początku wojny, zmienia wszystko, również tok narracji i bieg wydarzeń. Od tego momentu wojna staje się równorzędnym, a często głównym, elementem kształtującym świat przedstawiony.

 Zosia, uzbrojona w swój niezawodny karabin, który w połączeniu z jej naturalnym sprytem staje się zabójczą bronią, dzielnie stawia czoła przeciwnościom i losu w trwającym od sześciu lat konflikcie. Choć normalne życie staje się trudne, Zosia nieustannie dąży do tego, by je zachować. Przez ponad dwa lata sieje postrach wśród Niemców i Rosjan, atakując w najmniej spodziewanych momentach – stając się widmem wiedźmą. Mimo pozornej twardości, zawsze emanuje sympatią, ciepłem i odwagą, nie ulegając strachowi. Polska jest dla niej najważniejsza - jej miłość do kraju jest niepodważalna. Jednak wojna nie przejmuje się sentymentami, każde wahanie może zakończyć się tragedią. Zemsta za utracony świat dzieciństwa staje się motorem jej działań, pokazując, że nawet w najtrudniejszych sytuacjach determinuje postępowanie młodej kobiety.

To już wszystko, co mogę zdradzić o fabule. Nie sposób przecież ujawnić wszystkich szczegółów. Dodam tylko, że wątki wciągają od pierwszej do ostatniej strony. Gdybym miał wybór, przeczytałbym całość bez przerwy w ciągu jednego lub dwóch dni. Autor wykazuje się niezwykłą umiejętnością skutecznego spinania wątków i zaskakiwania czytelnika dalszym rozwojem wydarzeń, nawet wtedy, gdy nic na to nie wskazuje. Nie sposób policzyć, ile razy zdenerwowałem się na pisarza.

„Snajperka” to nie tylko opowieść o losach wyjątkowo utalentowanego dziecka na frontach wojny. Główna bohaterka, Zosia, przypomina mi trochę Stasia Tarkowskiego w spódnicy. To przede wszystkim opowieść o miłości rodzicielskiej, wsparciu i zaufaniu. Każda strona tej historii przekazuje uniwersalne wartości, jak patriotyzm, empatia, determinacja w dążeniu do celu i spełnianie marzeń – nawet tych najbardziej odległych. Cała fabuła jednoznacznie ukazuje, że nie wolno nigdy poddawać się, wątpić ani ustępować w dążeniu do celów. Jak zwykle okazuje się, że człowiek ma ogromną siłę przeżycia, jeśli tylko zachowa nadzieję. Dodatkowo, czytając tę historię, przekonujemy się, jak kluczowa jest atmosfera domu rodzinnego, która kształtuje charakter i postawy człowieka na całe życie. To istny podręcznik pedagogiki.

W tym kontekście należy podkreślić, że pan Damian Cal to pasjonat strzelectwa, dla którego ta dyscyplina jest źródłem ogromnej radości. To dlatego w fabułę autor wplata związane ze sobą elementy tej sztuki, tworząc spójną całość. To prawdopodobnie dlatego Zosia osiąga tak imponujące rezultaty na strzelnicy, a wiedza na temat broni nie stanowi dla niej tajemnicy. Jeśli chodzi o aspekt techniczny, nie mam żadnych zastrzeżeń. Opowieść rozwija się dynamicznie, trzymając czytelnika w napięciu, a użyty język jest przystępny dla współczesnego odbiorcy.

 Podsumowując, powieść "Snajperka" wciągnęła mnie od pierwszych stron. To jedna z tych książek, wobec której nie można pozostać obojętnym. Jej lektura skupia uwagę na istotnych wartościach życiowych, a główna bohaterka wkracza prosto do serca czytelnika. Wydaje mi się, że historia świetnie nadawałaby się na adaptację filmową. Nie mogę się już doczekać kolejnej części, ponieważ głęboko wierzę, że taka już powstaje.